Πως προσλαµβάνουµε τον κόσµο. Ή δύναµη και η αδυναµία της φαντασίας.
Στην καθημερινότητά μας, τα περισσότερα από αυτά που προσλαμβάνουμε δεν είναι εμπειρίες, αλλά πληροφορίες, με άμεση συνέπεια να στερούμαστε του νοήματος που θα δίναμε εμείς σ᾽ αυτά και να δεσμευόμαστε από την ερμηνεία των ειδήσεων-πληροφορίων που μας παρέχονται. Ο άνθρωπος της εποχής μας προ πολλού έπαψε να ελέγχει τον μικρόκοσμό του, διότι με την τηλεόραση μέσα στο σπίτι, ο μεγάκοσμος εγκαταστάθηκε εντός του και κυριάρχησε σε βάρος του προσωπικού χώρου και χρόνου. Μια είδηση από την άκρη του κόσμου, με τις αναπόφευκτες προεκτάσεις που δέχεται από τον παρουσιαστή, συνδέεται αμέσως από το υποκείμενο με προσωπικές καταστάσεις και λίγο ή πολύ ωθείται σε ταυτίσεις. Για τον λόγο αυτό μπορεί να αισθάνεται κάποιος απειλούμενος από διάφορα ασύνδετα μεν γεγονότα, τα οποία όμως μέσα του αποτελούν ένα εύλογο οικοδόμημα, και να τον ωθούν σε δράσεις. Όλα αυτά, όπως καταλαβαίνουμε, μπορούν να παρωθήσουν τον άνθρωπο σε κατευθύνσεις που σε φυσιολογικές συνθήκες θα ήταν αδιανόητες. Η είδηση- πληροφορία, λοιπόν, με την ερμηνευτική που εμπεριέχει, είναι ένα εργαλείο που μπορεί να διαγείρει ή να αποκοιμήσει, και στις δύο περιπτώσεις πάντως να κινητοποιήσει το υποκείμενο με την ιδέα ότι δρα αυτόνομα. Ο διαχωρισμός του κόσμου σε καλούς και κακούς, και η συνεπαγόμενη ταύτιση του υποκειμένου, στις ημέρες μας αποτελεί την κύρια φροντίδα των ΜΜΕ• έτσι, λοιπόν, έχεις πάρει θέση εξαρχής και βρίσκεσαι σε εμπόλεμη κατάσταση με όλο τον κόσμο δίχως να ξέρεις γιατί.
